The pearl of Africa

Er was vorig jaar al een ticket geboekt. Burkina Faso was de keus.  Als je mij vraagt waarom ik voor exact dat land heb gekozen ? Dan kan ik je dat niet vertellen, ik heb niet exact een land uitgekozen, de keus viel op Afrika. Mijn vinger maakte rondjes over een wereldbol en bleef op Burkina hangen.

Voor 3,5 maand zou ik weggaan. Zoveel vragen kreeg ik vanuit mijn omgeving. ‘Kan je wel zo lang weg van huis?’. ‘ Vind je dat niet moeilijk?’. Allemaal van die vragen waar ik het antwoord niet op had. Maar ik had zelf die antwoorden niet nodig, ik maakte me er niet druk om. Ik had het nog nooit mee gemaakt dus ik zal het allemaal wel zien, dat was wat ik dacht.

Ik droom mijn hele leven al over Afrika. Over de wereld. Over de mensen, de oorlogen, het geld en de kinderen. Ik had ondertussen al mijn eigen beeld gevormd van Afrika, van die mensen daar, hoe ze wonen en waar ze wonen, hoe ze leven en hoe ze dansen. En was Afrika daadwerkelijk zo zoals ik het in mijn hoofd al kende en beleefd had? Ja en nee. De geuren en de kleuren kwamen me bekend voor. De uitgestrekte,droog gele grasvlaktes herkende ik ook en ook alle dorpjes met lemen hutjes en dakjes van stro, of zonder dak. Zelfs de donkere mensen die mooi gevlochten manden op hun hoofd dragen van waaruit zij hun etenswaar verkopen op straat kende ik al. Maar wat ik absoluut niet had verwacht was de verstedelijking. Inmens, enorm. Groot en druk en chaotisch. Maar toch o zo Afrikaans.

Na deze beleving, eenmaal thuis,  voelde ik mij vreemd. Ik leek wel verdoofd en al mijn handelingen bestonden uit datzelfde als ik de afgelopen 3 maanden in Afrika gedaan had. Slippers pakken om te douchen, en een fles water voor het tandenpoetsen. In de supermarkt en op straat begreep ik de mensen, met wie ik mijn leven lang  hetzelfde land deel, niet meer. Ieder is voor zich, ze lopen nog net niet door je heen omdat je onzichtbaar voor ze bent. Alles hier was grijs en grauw en op elke centimeter van het land ligt een steen, baksteen of asfalt. Het was koud en alles was te schoon. Ik had heimwee en ik was bedroefd, s’avonds in bed lag ik te huilen. Ik kan het alleen omschrijven als liefdesverdriet. Afrika was fijn, wat was het mooi, warm en vertrouwd. En dus moest er een ticket terug geboekt worden voor een nieuwe reis.

Maanden verstrijken na het boeken van een nieuw ticket en dan komt mijn Afrika langzaam maar zeker weer dichterbij. Eigenlijk was ik er wel heel relaxed onder afgelopen halfjaar, ik dacht zelfs dat ik net zo goed mijn tas van vorig jaar niet had hoeven uitpakken, voor het gemak. En om mij heen denken de meeste: jij kent Afrika al, je weet wel wat er komen gaat, voor jou geen verassingen. Nou dat dacht ik niet. Het is zo dat de reis nu richting de jungle gaat, een tropisch regenwoud klimaat, dat is wel even anders dan een droog en dor Burkina Faso zonder al te veel wild life. En ja die jungle, daar kom ik nou eenmaal niet dagelijks dus ook voor mij is dit nieuw.

Het is over nog geen 3 weken zover en dan stap ik weer in het vliegtuig. Maar dit keer ben ik diegene met zoveel vragen, ik constateer bij mezelf het koudwatervrees-syndroom. Even ben ik vergeten geweest dat vorig jaar Afrika niet alleen maar mooi was. Het was ook hard, en triest en vies en zielig.

Hoe zal het dit keer weer zijn? Zal het vertrouwd zijn net zoals ik het ken in mijn dromen en herinneringen van vorig jaar?Zal ik blij zijn als ik het vliegtuig uitstap en Afrika inloop? Zal het tegen vallen? Kan ik op Safari’s die ik op mijn verlanglijstje heb staan, terwijl ik weet dat de Big five niet zo wild meer is sinds alle toeristen er dagelijks om heen scharrelen? De chimpansees die zich van een groep lachende Engelse en Duitse toeristen niet zoveel aantrekt en gewoon doorgaan met hun dagelijkse bezig heden en elkaar gaan zitten vlooien? Ook heb ik lichtelijk de neiging een angst te voelen om weer zo ziek te worden als vorig jaar in Burkina. Hoe kan ik mij het beste hier tegen wapenen? Wil ik alles weer zien waar ik vorig jaar mijn ogen voor wilde sluiten en waardoor ik op de wc zat te huilen? Dat verdriet, de ezels die geslagen worden op straat, de mannen die de baas en de vrouwen klein gehouden worden, de kinderen zonder schoenen en met ontbloot bovenlijf? De verlaten chimpansee in een verlaten dierentuin die alleen van expats eten krijgt? De corrupte politie? Kan ik ondanks dat alles onbezorgd genieten van Afrika? Zij, de lachende donkere mensen, kunnen dat toch ook? 

Maar begrijp me niet verkeerd. Het is koudwatervrees en als er 1 ding is waar ik mij niet door laat leiden is het angst.

Dus maakt het dat dat gene in mij dat Afrika mist, naar de bevestiging wil zoeken van deze liefde. Toch wil ik die olifant en die leeuw zien die lopen onder de Afrikaanse zon en wil ik luisteren naar de krekels in de avond. Ik wil de lachende mensen daar ontmoeten die in kleurrijke kledij lopen. En de mensen die op elle lange zand wegen fietsen met kilo’s bananen op de bagagedrager en ik wil Afrikaanse pinda’s eten, en over de markt lopen met een overvloed aan fruit. Ik wil weer in mijn Allstars staan op de rode Afrikaanse bodem. 

Ik wil naar het hart van Afrika, de jungle. Oeganda. De parel van Afrika.

Zal ik de antwoorden vinden op mijn vragen?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s